Hayalbaz

2006 yılında kurulan Tershane Sanat Platformu, geçtiğimiz günler de Beşiktaş’taki Küçükçiftlik lunaparkında ‘sanat benim oyun alanımdır’ başlıklı bir proje gerçekleştirdi. Ülkemizde son yıllarda klasik sanatmekanlarının insanlardan kopukluğu ve mahremiyetine karşı arayışlar artıyor. Tershane’nin projesine beyaz-loş duvarlara sergilenen ikonlar şeklindeki galeri-müze sunum mantığının dışındaki arayışlar desteklenmesi gereken, ihtiyacımız olan çalışmalardır.

Farklı disiplinlerden 40’a yakın sanatçının yan yana geldiği proje de en dikkat çeken alan, kuşkusuz İstanbul sokaklarını üretimleri ile şenlendiren sokağın sanatçılarının hazırladığı duvardı. Cins, Rad ve Atfogo’nun yan yana ve bir birlerinin işleri ile kesişen-paslaşan yaratılarının taşıdığı canlılık ile Lunapark ruhuna en uygun performansı ortaya koyuyorlar.

Atfogo’nun küçükten büyüye giden stencillerinin başlattığı yol önce Rad’ın Jan Svankmajer’e selam çakan işine ve ardından Cins’in devasa mutantına evriliyordu. Duvarın hemen karşısında ise Ender Gelgeç’in ‘bir A3, bir C4, bir B2 alacağım’ başlıklı müdahalesi bulunuyor. Gelgeç işiyle ilgili ‘Bana bir A4, bir G3, bir de H1 nedir diye sormayın. O’na neden bir D1, bir F5, bir de M3 alacağını sormayın. Söyleyebilecekleri şey şu olabilir ancak: Bilmiyoruz ve bilmek istiyoruz’ diyordu.

Lunapark bir özgürleşme alanıdır. Boş zamanı şenliğe dönüştüren, farklı deneyim ve arzulara yol açan naif bir kapıdır lunapark. Hemen burada Lettrist Enternasyonelin lunapark yaşamı fikrini anımsamakta fayda var. Sergi de gelişen, lunapark kavramının taşıdığı özgürlük ile çelişen bir durumu da genç sanatçı Gamze Özer ironik bir biçimde çözmüş. Sihirli ayna içinde yapacağı mekan enstalasyonunda kullanmak istediği büyüklere dair bir oyuncağın (dildo), sergi yürütmesi tarafından uygunsuz bulunması sonucu, Gamze yaptığı enstalasyona ‘sanat benim sansür alanımdır’ adını verdi.

Ne diyelim, nice lunapark coşkulu, hayata karışmış, sergiye..