Hayalbaz

izmire aynı sene içinde tekrar geliyoruz gözlerimiz yaşardı tey tey teey

24 Nisan Cumartesi

21 :30Hayalbaz Sahnede

Cemiyette Pişiyorum, 90′ların sonlarına doğru tozlu Beyoğlu
pasajlarının alt katlarında gelişen sahaf kültürünün bir uzantısıdır.
Temsil ettiği değerler, yalnızca müzikle sınırlı değildir. 90′ların
ortalarından itibaren içinde bulundukları alt kültür tarafından
şekillenen tüm olguları barındırırlar.Şarkı sözleri, bunun en çarpıcı
örneklerini verir.Çıkarttıkları fanzinlerden derlenmiş “gerçek”
hikayeler,ana temayı oluşturur. erken döneme yansıyan ergenlik
psikolojisi, yerini daha oturaklı bir ruh haline bırakmıştır. 2004 ve
sonrası kayıtlarda bu durum açıkça görülebilir.

. Ocak 2010 itibariyle son kadro tolga saygılı (gtr/vkl) ,ali
özdemir (bas), can oral (davul/geri vkl) şeklindedir.

www.cemiyettepisiyorum.org

Hayalbaz Sahnede

Dembedem ekibi, Londra’lı saksafon erbabı Stewart Todd ile bir kaç gecelik özel performanslar için yan yana geliyor.
Saykodelik etnik müziğin, free jazz ile birleşeceği performansın ikincisi 2 aralık çarşamba günü Hayalbaz Sahne de…

Disiplinler arası deneysel sanat projesi Mors

Mors alfabesinden düşünlenerek, günümüzde iletişim ve ritmin kullanım şekillerine protest bir yaklaşımda bulunan performansın genel ismi ortaya çıkıyor. Müzik dili emprovize olan performasın, Uzakdoğu sahne sanatları ve Anadolu’da uzun yıllar kullanılmış enstrumanlar, gölge oyunu ve kukla oyunu seyirlerinden gelmeside geleneksel tarafını olusturuyor. Mors isimli görsel-işitsel projenin temellerini atan Karahan Kadırman, 2000 yılında alan kayıtları üzerine estruman kayıtları ve müzikal araştırma konuları ile sanatlararası iletişim, toplum bilim, çağdaş ve ethnic müzik konuları üzerinde stüdyo çalışmalarına devam etti. 2006 yılında İzmir K2 Güncel Sanat Merkezi’nde perde üzerinde ayrıntıları aradan kaldırıp, ışığın uzak – yakın ilişkisi ile görsel ve o an yapılan müzik ve kayıtlarla işitsel olan performansın ana hatlarını oluşturdu. 2007 yılında elektronik müzik kompozitörü Efe Akmen Mors’ta çalışmaya başladı. Mors 2008 yılında German Film Museum – Frankfurt’ ta kuratör Heike Stockhouse tarafından yapılan “Made in Turkey” sergisine proje grubu olarak çağrıldı. “1978′den 2008′e Türk Sanatçıların Konumları” nı konu alan sergide Communication teması ile ses ve ritm arkiteplerinin (temel biçimlerinin) algılanma ve iletişim seviyeleri olarak anlatıldığı audiovisual performansı sergiledi. Felsefe, görsel ve plastik sanatlarla yakın ilişki içinde olan Mors 2008-2009 senesinde çeşitli sergi, bienal ve festivallerin yanı sıra belge film çalışmalarında bulundu. Mors zaman zaman konuk olan diğer müzisyenler ile sahne performanslarına devam ederken çalışmalarını kendi stüdyolarında ve artroom227′de sürdürmektedirler.

De te fabula narratur, senin hikayeni anlatıyorlar!!

Bandista bir aralık, bu darlık bu basmakalıp, bu ayık kafayla esrik taklitleri, bu aramızda yaşayan katilleri teşhir etmek gerek dedi evde uyuklarken. Uyanmak gerek dedi önce kendi kendine, evde bir gitar çaldı manuş, klarnet aktı meyanlı, kaydırmalı, akordeon zaten doldurmuştu köşe bucak, vurmalılar hazırdı “marş”a, başladı ev’in hikâyesi, varyetesi söküp söküp yapmanın.

Bandista evi şenlik kıyamet bir eylem bandosu şimdi ses vermekte ska, balkan, vertov, reggae, eşitlik, özgürlük, cango, votka, adalet, kökler sularından… Bandista evinde geceler gündüz gündüzler denktir geceye, bu evde güneş batsa da dinlenir ev hece heceye. Bu evin odaları geniş uzun dar hayal; bu evde mebzul miktar kapılar kilitsiz gıcırdar. Bu evde koridorlar, sokaklar ve meydanlar, sahneler salonlar dansla sesle hınçla çığlıklar… Bu ev bir dağ başında bir gettoda ya da down-town’da, bu ev dev bir karavan bu evi bulur arayan. Bu evin sakinleri kara kızıl mor renkleri, yeşil sarı turunç ve nar, bu ev binbir bedenle var. Bu ev döker alınteri, bu ev rahim yangın yeri; söndürür kandilleri nice esrik sever evi. Bu evde geçmiş hüzünle değil hüsnü kabulle, bu evde gelecek yokla değil beklenir telaşla. Bu ev tenha bu ev kalplerimizde, kardeşlerimizle, kardeşimize..

Bay Perşembe Doğu Almanya’dan Bildiriyor…

Biz bize DDR konserleri 5 mi 6 mı diye matrak başlıyor gece. Ama post-endüstriyel kapitalizmin en Dick Laurentçi karabasan tınılarıyla başlıyor konser: Alan Araştırması… Şarkının sonlarına doğru gitarlar çıldırıyor, vücuduma hakim olamıyorum. Arkada perde de dönen 1 işçi mitingi-direnişi belgeseli. Kesintisiz Meinhof’a bağlıyor DDR ve şarkının en yükseldiği anda fonda Yol-İş İzmir 3 Nolu Şubesi pankartı gözüküyor. Dişlerimi sıkıyorum, aklıma Ulrike’nin gözleri düşüyor; kifayetsiz…
Alkışlar arasında Cihan ‘Büyükanıt’ın 1 sözüne atfen’ diyerek başlatıyor şarkıyı : tankları bekliyoruz… Sahnenin önündeki kabinde Doğu Almanya bayrağı.
Ardından Can’ın Kapital’in meşhur metafetişizmi pasajlarına gönderme lirikleriyle bezenmiş şarkı sözleri geliyor.
Gece ilerlerken kalabalık artıyor, biz bize halden uzaklaşıyoruz. Ama izleyici çok canlı değil, sanırım Kadıköy’ün 3 delisi, ben, Ş.E ve Oya (ki dostlar arasında sadece onun nickname’i yoktur) yerimizde pek duramıyoruz. Yükselen enerji ile Sputnik ile beraber ilerliyor ve o ilk çocukluk düşlerime geri dönüyorum. Ve yeniden kozmonot olmak istiyorum, kozmos ile beraber Yuri Gagarin amcaya bir selam yolluyorum.
Sonra, sonra cızırdayan melodiler ile Kötülüğe Tapanlar giriyor ve büyüyor tekinsizlik. Karanlık tarafa kısa bir koşu ve şarkı birden bire bitiveriyor. Kayıtsızlık… ölüm… delilik… Laura Palmer’ın bedeninden fışkıran karanlıkta boy veriyor (bence) DDR’nin en ‘sıkı’ şarkısı İkiz Tepeler. Kötülük, kötülük, kötülükkk…

Gecenin ritmi burada Taxim Gitar-Beatles da aksak. Gitarların kopuk doğaçlamaya enstrümantal Mukavemet ve de org da Bora’nın coştuğu Yönet. Kes, parçala yönet, öldür yönet…
msn’ye giren, porno indiren bir Kraftwerk coverı ve ardından Frankeinstein…

Gece doğaçlamaya dönüyor tamamen bir yerden sonra, çocuklar yaklaşık 1 saat süren bir performans yapıyorlar. Kapıyorlar, kaptırıyorlar, yanıyorlar, yakıyorlar. Bir ara deniz ve Bora bize mikrofon sizin diyorlar önce Ş.E ardından ben birer kısa spontene lirik okuyoruz. Doğaçlama farklı mutasyonlar ile büyüyor, canlanıyor ve çocuklar ancak 6. seferde sonlandırabiliyorlar eylemi…

Çocuklar bizim çocuklar, iyi çocuklar, zımba gibi çalıyor, yıkıyor çocuklar. Aklıma Atina geliyor Alexie’nin sıcak günleri. Güzel şehirler ne de güzel yanıyorlardı.
Aslında şehirlerin şahlarındandır, güzel İzmir. Bu yüzden terk ederken Taksimi, gece tutuşmalı DDR ile diyorum tutkulu bir Alsancak adası akşamı… Hatta sarhoş martılı bir Haziran akşamı…

http://www.dogualmanya.net/

“Günesin en güzel zamanlarinda, sokaklarin soluklandigi, kelebeklerin zamaninda, döktük heybemizdeki sesleri özümüz sözümüz dedik,ayagimizi basip uçalim dedik semaya,daha da yüksekte daha çok yesillendi gözümüz, saykodelik bu topraklarda demli,geçmisin tozunu da aldik yarinin sözüne, söyledik sustuk, gelip gidenle renklendik, demlendik soframizda kalanla, an ve an dedik, dogaçlamayi sevdik, barisarock ve rock-A festivallerinde çaldik bazende sokakta, daha çok çiçek açsin, sarkilar özgürlüge…dem,bu demdir…”

2007 baharinin mayisinda izmirde çiçek açan grup Her Çarşamba Hayalbaz Sahne’de.

Grup Elemanları:

SINAN ( vokal-üflemeliler-akustik gitar)
KENAN ( elektro gitar)
ÇAĞLAR( bass gitar )
MEHMET( davul)
KAĞAN( perküsyon)

Grubun myspace sayfası

Albüm öncesi İzmir Konseri 18 Temmuz 2008 Cuma gecesi Hayalbaz’da..